Kediler eve gelen ruhları görebilir mi ?

Kediler eve gelen ruhları görebilir mi? İzmir’de geceleri fazla düşünen birinin iç sesi

Bugün “Kediler eve gelen ruhları görebilir mi” konusunu daha yakından inceleyerek merak edilen detaylara değineceğiz.

İzmir’de gece saat 03.12… Ben koltukta yarı yatay bir pozisyonda, “yarın kesin erken kalkıp hayatımı düzene sokuyorum” hayali kurarken, evin en disiplinli canlısı olan kedim bir anda boş duvara bakmaya başladı. Öyle sıradan bakmak değil; hani biri sana arkandan seslenmiş de “ben duymadım ama kesin bir şey oldu” bakışı vardır ya… işte o.

O an beynim ikiye bölündü:

Bir tarafım “Kanka kedidir, sinek görmüştür” dedi.

Diğer tarafım ise İzmir gecelerinin klasik fazı olan “acaba eve gelen ruhları mı görüyor?” moduna geçti.

Ve bugün burada, biraz bilim, biraz şehir efsanesi, biraz da gece 3’te yalnız kalmış bir insanın fazla düşünme yeteneğiyle şu soruya dalıyoruz: Kediler eve gelen ruhları görebilir mi?

—

İzmir’de bir ev, bir kedi ve gecenin 3’ü

Şimdi dürüst olayım, İzmir’de yaşayıp da gece sessizliğini abartmamak mümkün değil. Hele yazın… cam açık, uzaktan bir scooter sesi, bir de mahallede “kim o saat kaç oldu” diye bağıran teyze.

Benim kedim o sessizlikte resmen ayrı bir varlık oluyor. Gündüzleri “beni rahat bırak insan” modunda, geceleri ise “bu evin gerçek sahibi benim ve görünmeyen şeyleri denetliyorum” CEO’su.

Bir gece yine aynı sahne:

Ben telefonla uğraşıyorum.

Kedi bir anda:

– Başını kaldırdı

– Kulaklarını dikti

– Ve boşluğa baktı

Ben:

“Tamam… bu işte bir iş var.”

Kendi kendime fısıldıyorum:

“Abi sakin… kedidir… muhtemelen… değil mi?”

Kedi o sırada göz kırpmadan bakmaya devam ediyor. Sanki evin duvarında Netflix’te yeni bir dizi açılmış da ben kaçırmışım gibi.

—

Kedilerin “boş duvara bakma” fenomeni

Şimdi bu olay sadece benim evimde olmuyor. İnternete girsen, herkesin kedisi bir ara “görünmeyen bir toplantıya katılıyor”.

Bir kedi:

Tavana bakar

Köşeye odaklanır

Bir anda geri çekilir

Sanki “tamam sorun çözüldü” der gibi uzaklaşır

İnsan da haliyle düşünüyor:

“Kardeşim orada ne var? Wi-Fi mi çekiyor? Yoksa paralel evren mi açıldı?”

Ama işin eğlenceli kısmı şu: Kediler bizden çok daha hassas duyulara sahip. Biz “hiçbir şey yok” dediğimiz şey, onlar için “küçük bir evren etkinliği” olabilir.

Tabii ben bunu düşünürken iç sesim hemen devreye giriyor:

“Evet kardeşim, kesin ruh görüyorlar… başka açıklaması yok…”

Sonra mantıklı tarafım tokat atıyor:

“Sus artık, sinek var orada.”

—

Bilim ne diyor? Ben ne anlıyorum?

Bilimsel açıdan bakınca kedilerin durumu oldukça net: Görme, işitme ve koku alma duyuları bizden kat kat güçlü. Yani bizim fark etmediğimiz titreşimleri, sesleri, hatta minik hareketleri bile algılayabiliyorlar.

Ama gel bunu gece 3’te uykusuz bir İzmirli gence anlat…

Benim beynin çevirisi şu:

Bilim diyor ki: “Kediler ultra hassas duyulara sahip”

Ben anlıyorum ki: “Kediler görünmeyeni görüyor”

Aradaki fark biraz problemli ama romantik bir kafa yapısı yaratıyor.

Bir de şu var: Kediler ani hareketlere çok dikkat eder. Bir ışık yansıması, bir böcek, hatta uzaktan gelen bir ses… Bizim için “yok” olan şey, onlar için “acil durum bildirimi” olabilir.

Ama itiraf edeyim, bazı bakışlar var ki… açıklaması yok gibi hissediyorsun.

—

Kedilerin duyuları: insanın “ben sadece yorgunum” hali

Kedilerle yaşamaya başlayınca şunu fark ediyorsun: Biz aslında biraz “duyusal olarak kör” sayılırız.

Ben mesela gece evde otururken:

– Telefon ekranı

– Hafif klima sesi

– Dışarıdan gelen uzak trafik

Bunları “sessizlik” sanıyorum.

Kedim ise aynı ortamda:

– Duvarın içinden geçen enerji

– Tavandan sürünen hayali bir böcek

– Belki de sadece evin “ruh hali”

hepsini ayrı ayrı analiz ediyor.

Sonra ben yine kendi kendime:

“Abi tamam, sen fazla büyüttün… kedi sadece köşeye bakıyor.”

Ama iç sesim bırakmıyor:

“Ya ya… köşe dediğin şey bazen sadece köşe değildir…”

İşte bu noktada insanın içindeki mantıkla paranoya takım halinde kavga ediyor.

—

Komşu teyzeler, metafizik ve gerçek hayat kesişimi

İzmir’de apartman kültürü ayrı bir evren. Özellikle komşu teyzeler bu konularda adeta akademik seviyede yorum yapabiliyor.

Bir gün asansörde karşılaştım:

– Teyze: “Oğlum sizin kedi gece çok bakıyormuş duvara.”

– Ben: “Evet… bakıyor…”

– Teyze: “Kesin bir şey görüyor.”

İşte o an hayatımda hiçbir üniversitenin veremeyeceği bir ders aldım:

Toplum zaten bu sorunun cevabını çoktan vermiş.

Kediler eve gelen ruhları görebilir mi? sorusu bilimsel bir tartışma değil bazı insanlar için, resmen mahalle gerçeği.

Ben ise hâlâ ortada:

“Yok ya… vardır bir açıklaması…”

Ama kedi o sırada evdeki en özgüvenli varlık olarak hayatına devam ediyor.

—

Kendi kedimle yaşadığım paranormal sanrılar

Bir gece gerçekten unutamadığım bir olay oldu.

Kedi salonda koşmaya başladı. Ama öyle sıradan koşma değil, sanki görünmeyen bir şeyi kovalar gibi.

Ben:

“Tamam… şimdi işte sıkıntı.”

Koşuyor, duruyor, tekrar koşuyor.

Ben de yavaşça ayağa kalktım:

“Eğer şu an bir şey görüyorsan, lütfen benim görmediğim şey olsun…”

Sonra tabii gerçek ortaya çıktı:

Sinek.

Ama o anki dramatik atmosferi bozmamak için kedime bakıp:

“Evet, sen haklıydın.” dedim.

Çünkü insan bazen gerçeklerden çok, kendi kurduğu hikâyeye inanmak istiyor.

—

Gece operasyonu: mama kabı ve görünmeyen düşman

Bir başka gece…

Kedi mutfağa gidiyor, mama kabına bakıyor, sonra bana bakıyor.

Bakış şu:

“Bu boşluk kabul edilemez.”

Ben:

“Gece 4 kardeşim, ne yapabilirim?”

O an sanki evde bir “görünmeyen mama hırsızı” varmış gibi davranmaya başladı.

Ben de iyice paranoyak mod:

“Acaba gerçekten bir şey mi var?”

Sonra ışığı açtım.

Yok.

Sadece açlık.

—

Peki gerçekten Kediler eve gelen ruhları görebilir mi?

İşte en kritik soru burada.

Gerçekçi taraftan bakarsak:

Kedilerin duyuları inanılmaz gelişmiş. İnsanların fark edemediği hareketleri, sesleri ve ışıkları algılayabiliyorlar. Bu yüzden “boşluğa bakma” davranışları çoğu zaman çok doğal ve açıklanabilir.

Ama insan tarafı var ya…

O asla tatmin olmuyor.

Çünkü bazı anlar var:

Kedi aniden donar

Gözlerini sabitler

Sanki biriyle göz göze gelmiş gibi davranır

Ve sen o an düşünürsün:

“Tamam… burada normal olmayan bir şey var.”

Ama büyük ihtimalle cevap şu:

Kediler bizden farklı bir algı dünyasında yaşıyor. Bu dünya ruhlarla değil ama bizim göremediğimiz detaylarla dolu.

Yine de şunu söylemeden geçemem:

Bazı bakışlar gerçekten açıklama istemiyor. İnsan sadece “tamam, ben bunu sorgulamayacağım” diyip geri çekiliyor.

—

Son düşünceler ama final değil, çünkü kediyle hayat bitmez

Daha Fazlası İçin: Allah'ın barış, huzur ve güvenlik veren anlamına gelen ismi nedir ?

Kedilerle yaşamak biraz böyle: Hem çok gerçekçi hem de hafif delilik barındıran bir deneyim.

Gündüzleri sana “ben bağımsızım” mesajı verirler, geceleri ise seni “acaba evde başka biri var mı?” sorusuyla baş başa bırakırlar.